Hoe zorg je dat de blinde haat niet slijt?
Door Laura van Gelder en Diederik Smit • zondag 9 augustus 2015
Jarenlang ongelukkig getrouwd zijn is niet voor iedereen weggelegd. Toch vierden Hans (56) en Judith (54) onlangs hun zilveren huwelijk met een hoogoplopende echtelijke ruzie. “Dat was mooi. Onze kinderen waren er ook bij,” vertelt Judith. Wat is hun geheim?Toen Hans en Judith elkaar dertig jaar geleden leerden kennen, waren er meteen al veel spanningen tussen hen. Ze lieten elkaar geen moment met rust. “Eigenlijk is dat alleen maar gegroeid,” zegt Hans. Waar bij andere stellen de intense haat van de beginperiode al snel slijt, is het huwelijk van Hans en Judith in de loop der jaren alleen maar vijandiger geworden: “We doen nog steeds niets liever dan elkaar kapot maken.”
Judith benadrukt dat voor haar haat echt een werkwoord is. “Ik zeg altijd: ware walging moet je koesteren. Je moet blijven investeren in de afschuw voor de ander, niet alleen in donkere tijden, maar juist ook als het beter gaat. Dan pas blijkt of er sprake is van ware haat.”
Hans weet zeker dat ze nooit uit elkaar gaan. “Deze haat vind ik niet bij iemand anders. Zij is echt de enige die mijn gevoel van eigenwaarde met één opmerking kan vermorzelen. Ik probeer dat natuurlijk ook bij haar.” Hans weet dat Judith hem echt haat zoals hij is: “Het zit ‘m ook in de kleine dingen. Dat ze aan het eind van een lange dag ineens in m’n oor fluistert dat ze me haat. Dat soort momenten geeft diepgang aan de wederzijdse animositeit.”
Volgens Hans is exclusiviteit de voornaamste voorwaarde voor duurzame echtelijke haat: “Het belangrijkste is trouw. Natuurlijk heb ik ook wel eens andere vrouwen gehaat, maar daar heb ik nooit iets mee gedaan. Op een gegeven moment heb ik nu eenmaal besloten dat ik mijn haat voor die ene persoon zou bewaren.”
Gerelateerd Nieuws
Naarden vijandig overgenomen door Maastricht
Geheim genootschap bestaat waarschijnlijk niet
43 Reacties
Uw mening telt. Juist nu.
Toon reacties
Schaf de marine af. Heeft Zwitserland ook niet. PVV logica.
Schaf werk af. Labour is a life destroying activity. Robots nemen het werk over en mensen kunnen zich aan vrije tijd wijden. Zo was en is het bedoeld. Mijn dochter zei ook, waarom niet twee dagen werken en vijf dagen vrij. Omdat mensen niet kunnen verdragen dat ze overbodig zijn, dat ze nutteloos en zinloos zijn. Alles is ijdelheid, alles is ledigheid.
Schaf oorlog, mensen, bedrijven, politiek, bestuur, werkgevers, werknemers af.
Schaf leidinggevenden, geld, competitie, belachelijke wedijver, ping pong wedstrijden af. Schaf verzuurde psychisch zieke wijven af. Schaf klootzakken af. Schaf banken, veel nutteloze en zinloze tv programma's, ellende af. Schaf juristen af, schaf artsen af. Schaf ziekte af. Zou het liefste van elk juridisch document een hoedje willen vouwen.
La superba gelezen. Goed boek, erg goed, over een bootvluchteling-neger, een marrokaan, een britse alcholist en Nederlandse schrijver. Als je die ellende leest vaak komisch beschreven dan heb je zo'n prachtig en mooi leven en van 50 tm 69 jaar steeds mooiere jaren dus hou je vast, het mooiste komt nog.
Liefde, het gaat allemaal om de liefde. Er zijn mensen die denken op te vallen door te zeggen dat ze er niet in geloven. Die snappen er niets van, want daar gaat het niet om. Het gaat erom of de liefde in jou gelooft en bereid is je te verrassen. Want liefde is als een medicijn voor mensen. Dat blijkt onder andere uit een Duits onderzoek, waaruit zou blijken dat de liefde mensen sterker maakt. Ze kunnen het leven beter aan.
Een onderzoek hierover werd deze week in het wetenschappelijke tijdschrift Journal of Personality gepubliceerd.
De onderzoekers concentreerden zich op neurotische persoonlijkheden. Wat gebeurt er met hen als ze in een romantische relatie terecht komen? Maar laten we eerst even kijken naar wat de onderzoekers onder een neurotische persoonlijkheid verstaan. Mensen met neurotische trekken zijn banger, onzekerder en ergeren zich snel. Ze hebben aanleg tot depressie en vaak een laag gevoel voor eigenwaarde, waardoor ze alles negatief interpreteren en in het algemeen niet tevreden zijn met hun lichaam en/of hun leven.
Wat gebeurde er als de liefde zich in hun leven aandiende? Dat probeerden de onderzoekers uit te vinden door 245 stelletjes 9 maanden lang te volgen en om de drie maanden te interviewen. Vastgesteld werd daarmee hoe het met hun neurotische aard gesteld was en hoe tevreden ze waren over hun relatie. Bovendien moesten ze een verzonnen situatie van buiten beoordelen. Dat leek de onderzoekers belangrijk omdat met name gebeurtenissen van buiten de beoordeling van zichzelf en de relatie beïnvloeden. Ze hebben namelijk de neiging van negatieve impulsen sneller onderste boven te raken en in neutrale situaties daar een negatieve draai aan te geven.
De liefde bleek echter mensen met een neurotische persoonlijkheid sterker te maken. Geleidelijk veranderde hun karakter meer in de richting van stabiele persoonlijkheden die meer zelfvertrouwen hadden en positiever reageerden op impulsen vanuit de buitenwereld. Het belangrijkste was eigenlijk volgens de onderzoekers dat negativiteit kan worden afgeleerd.
Maar ja, negen maanden, dat is niet zo erg lang. Wat gebeurt er als het echte leven over die mensen heen rolt met de huwelijkstwisten, relatieproblemen, moeilijkheden met eventuele kinderen? Werkt het dan nog wel? Kun je telkens opnieuw verliefd worden op de partner die geleidelijk aan onderdeel van je probleem is geworden? Of moet je opnieuw verliefd worden op een ander en op die manier opnieuw je medicijn te krijgen? En wat gebeurt er als twee neurotische mensen verliefd worden op elkaar? Gaat het ze dan allebei beter af of allebei juist slechter?
En wie weet komt het allemaal niet door de liefde zelf, maar door het nieuwe begin: in het voorjaar lijkt het leven nieuwe kansen te bieden. Dan worden vogels, eekhoorntjes en andere dieren verliefd. Mensen misschien ook. Maar wat gebeurt er als het winter wordt?
Toch teken ik in voor de liefde op wat dan ook: op je kinderen, je kleinkinderen, je partner die je toch telkens weer weet te verrassen, op de eerste zondag in mei, op je moeder of desnoods op Conchita.
Kunnen vrouwen mannen doodzeuren?
Elke dag een gezond weetje van Ivan Wolffers: vandaag over relationele stress
Groot nieuws in de Britse media: mannen van zeurende vrouwen hebben meer kans vroegtijdig te overlijden. Nu hebben ze in het Verenigd Koninkrijk iets tegen zeurende echtgenotes. Ik herinner me mijn eigen verrassing, toen ik een jaar of dertig geleden in een Engelse krant las dat een man vrijgesproken was van moord op zijn vrouw omdat ze altijd zo zeurde. Dat zal daar tegenwoordig wel niet meer mogelijk zijn, maar gezien de toon in de Daily Mail en de Daily Telegraph begrijp je dat het aan de andere zijde van het Kanaal een issue is. Het begint in de berichtgeving meestal met de vraag: Zijn vrouwen in staat om hun echtgenoot dood te zeuren? Alsof een huwelijk niet iets van twee personen is, maar ja, dat bekt niet zo lekker in de media. Al deze berichten gaan terug naar een Deens onderzoek dat in het Journal of Epidemiology and Community Health verscheen.
Dat onderzoek was gericht op het begrijpen van de invloed van werkeloosheid op de gezondheid van mannen. De gegevens kwamen uit het Deense Longitudinale-onderzoek naar werk, werkloosheid en gezondheid, dat in 2000 begon. Daarin werden 9875 mannen en vrouwen tussen 36 en 52 jaar gevolgd. Natuurlijk bleek die werkloosheid een behoorlijke impact te hebben op de gezondheid van mannen. Maar het ging niet om de werkloosheid op zich.
Emotioneel beroep op pappa
De werkloosheid maakte de mannen kwetsbaarder voor allerlei omstandigheden. En een van die omstandigheden is het thuis met hun partner en kinderen zijn. Die doen een emotioneel beroep op papa en dat schijnt hij niet aan te kunnen. Zijn cortisol gaat erdoor omhoog en dat geeft stress en verhoogde bloeddruk. Dat in combinatie met de toch al niet zo gezonde leefstijl van de heer des huizes kan ervoor zorgen dat, wat alleen nog een risico was, nu resulteert in hart- en bloedvatziekten.
Volgens de onderzoekers onder leiding van mevrouw Rikke Lund van de Universiteit van Kopenhagen wordt de kans van mannen om door dat voortdurend ruziën met hun partner te overlijden twee- tot driemaal zo groot als dat van mannen die niet in een relatie met een vrouw zitten. Het lijkt me een onderzoek waar de messen door geslepen zullen worden.
Negeren van de wensen van de vrouw
Wie zijn schuld is het allemaal? Toch niet uitsluitend van de zeurende vrouw? Het zal ook wel het resultaat zijn van het jarenlang negeren van de wensen van de vrouw des huizes, die ook wel eens aan haar trekken had willen komen. Of weet ik veel wat er in zo'n huwelijk speelt. Huwelijken zijn ingewikkeld en de simplificaties die onderzoekers ermee uithalen ongelooflijk. Trouwens de clichés die de media er dan weer op loslaten doen nog minder recht aan wat er werkelijk gaande is.
En mocht je alles wat geschreven wordt geloven, dan kan ik je maar één advies geven: scheiden. Dan leef je misschien langer, maar zit dan de hele dag in de kroeg samen met andere mannen zielig te zijn en te drinken, waardoor je ook weer op lelijke wijze aan je einde kunt komen. Het leven is niet zonder risico's en het huwelijk ook niet. Maar was er niet ook onderzoek dat liet zien dat getrouwde mannen lager leven dan ongetrouwde mannen? Hoe zit dat dan weer?
Schaf werk af. Labour is a life destroying activity. Robots nemen het werk over en mensen kunnen zich aan vrije tijd wijden. Zo was en is het bedoeld. Mijn dochter zei ook, waarom niet twee dagen werken en vijf dagen vrij. Omdat mensen niet kunnen verdragen dat ze overbodig zijn, dat ze nutteloos en zinloos zijn. Alles is ijdelheid, alles is ledigheid.
Schaf oorlog, mensen, bedrijven, politiek, bestuur, werkgevers, werknemers af.
Schaf leidinggevenden, geld, competitie, belachelijke wedijver, ping pong wedstrijden af. Schaf verzuurde psychisch zieke wijven af. Schaf klootzakken af. Schaf banken, veel nutteloze en zinloze tv programma's, ellende af. Schaf juristen af, schaf artsen af. Schaf ziekte af. Zou het liefste van elk juridisch document een hoedje willen vouwen.
La superba gelezen. Goed boek, erg goed, over een bootvluchteling-neger, een marrokaan, een britse alcholist en Nederlandse schrijver. Als je die ellende leest vaak komisch beschreven dan heb je zo'n prachtig en mooi leven en van 50 tm 69 jaar steeds mooiere jaren dus hou je vast, het mooiste komt nog.
Liefde, het gaat allemaal om de liefde. Er zijn mensen die denken op te vallen door te zeggen dat ze er niet in geloven. Die snappen er niets van, want daar gaat het niet om. Het gaat erom of de liefde in jou gelooft en bereid is je te verrassen. Want liefde is als een medicijn voor mensen. Dat blijkt onder andere uit een Duits onderzoek, waaruit zou blijken dat de liefde mensen sterker maakt. Ze kunnen het leven beter aan.
Een onderzoek hierover werd deze week in het wetenschappelijke tijdschrift Journal of Personality gepubliceerd.
De onderzoekers concentreerden zich op neurotische persoonlijkheden. Wat gebeurt er met hen als ze in een romantische relatie terecht komen? Maar laten we eerst even kijken naar wat de onderzoekers onder een neurotische persoonlijkheid verstaan. Mensen met neurotische trekken zijn banger, onzekerder en ergeren zich snel. Ze hebben aanleg tot depressie en vaak een laag gevoel voor eigenwaarde, waardoor ze alles negatief interpreteren en in het algemeen niet tevreden zijn met hun lichaam en/of hun leven.
Wat gebeurde er als de liefde zich in hun leven aandiende? Dat probeerden de onderzoekers uit te vinden door 245 stelletjes 9 maanden lang te volgen en om de drie maanden te interviewen. Vastgesteld werd daarmee hoe het met hun neurotische aard gesteld was en hoe tevreden ze waren over hun relatie. Bovendien moesten ze een verzonnen situatie van buiten beoordelen. Dat leek de onderzoekers belangrijk omdat met name gebeurtenissen van buiten de beoordeling van zichzelf en de relatie beïnvloeden. Ze hebben namelijk de neiging van negatieve impulsen sneller onderste boven te raken en in neutrale situaties daar een negatieve draai aan te geven.
De liefde bleek echter mensen met een neurotische persoonlijkheid sterker te maken. Geleidelijk veranderde hun karakter meer in de richting van stabiele persoonlijkheden die meer zelfvertrouwen hadden en positiever reageerden op impulsen vanuit de buitenwereld. Het belangrijkste was eigenlijk volgens de onderzoekers dat negativiteit kan worden afgeleerd.
Maar ja, negen maanden, dat is niet zo erg lang. Wat gebeurt er als het echte leven over die mensen heen rolt met de huwelijkstwisten, relatieproblemen, moeilijkheden met eventuele kinderen? Werkt het dan nog wel? Kun je telkens opnieuw verliefd worden op de partner die geleidelijk aan onderdeel van je probleem is geworden? Of moet je opnieuw verliefd worden op een ander en op die manier opnieuw je medicijn te krijgen? En wat gebeurt er als twee neurotische mensen verliefd worden op elkaar? Gaat het ze dan allebei beter af of allebei juist slechter?
En wie weet komt het allemaal niet door de liefde zelf, maar door het nieuwe begin: in het voorjaar lijkt het leven nieuwe kansen te bieden. Dan worden vogels, eekhoorntjes en andere dieren verliefd. Mensen misschien ook. Maar wat gebeurt er als het winter wordt?
Toch teken ik in voor de liefde op wat dan ook: op je kinderen, je kleinkinderen, je partner die je toch telkens weer weet te verrassen, op de eerste zondag in mei, op je moeder of desnoods op Conchita.
Kunnen vrouwen mannen doodzeuren?
Elke dag een gezond weetje van Ivan Wolffers: vandaag over relationele stress
Groot nieuws in de Britse media: mannen van zeurende vrouwen hebben meer kans vroegtijdig te overlijden. Nu hebben ze in het Verenigd Koninkrijk iets tegen zeurende echtgenotes. Ik herinner me mijn eigen verrassing, toen ik een jaar of dertig geleden in een Engelse krant las dat een man vrijgesproken was van moord op zijn vrouw omdat ze altijd zo zeurde. Dat zal daar tegenwoordig wel niet meer mogelijk zijn, maar gezien de toon in de Daily Mail en de Daily Telegraph begrijp je dat het aan de andere zijde van het Kanaal een issue is. Het begint in de berichtgeving meestal met de vraag: Zijn vrouwen in staat om hun echtgenoot dood te zeuren? Alsof een huwelijk niet iets van twee personen is, maar ja, dat bekt niet zo lekker in de media. Al deze berichten gaan terug naar een Deens onderzoek dat in het Journal of Epidemiology and Community Health verscheen.
Dat onderzoek was gericht op het begrijpen van de invloed van werkeloosheid op de gezondheid van mannen. De gegevens kwamen uit het Deense Longitudinale-onderzoek naar werk, werkloosheid en gezondheid, dat in 2000 begon. Daarin werden 9875 mannen en vrouwen tussen 36 en 52 jaar gevolgd. Natuurlijk bleek die werkloosheid een behoorlijke impact te hebben op de gezondheid van mannen. Maar het ging niet om de werkloosheid op zich.
Emotioneel beroep op pappa
De werkloosheid maakte de mannen kwetsbaarder voor allerlei omstandigheden. En een van die omstandigheden is het thuis met hun partner en kinderen zijn. Die doen een emotioneel beroep op papa en dat schijnt hij niet aan te kunnen. Zijn cortisol gaat erdoor omhoog en dat geeft stress en verhoogde bloeddruk. Dat in combinatie met de toch al niet zo gezonde leefstijl van de heer des huizes kan ervoor zorgen dat, wat alleen nog een risico was, nu resulteert in hart- en bloedvatziekten.
Volgens de onderzoekers onder leiding van mevrouw Rikke Lund van de Universiteit van Kopenhagen wordt de kans van mannen om door dat voortdurend ruziën met hun partner te overlijden twee- tot driemaal zo groot als dat van mannen die niet in een relatie met een vrouw zitten. Het lijkt me een onderzoek waar de messen door geslepen zullen worden.
Negeren van de wensen van de vrouw
Wie zijn schuld is het allemaal? Toch niet uitsluitend van de zeurende vrouw? Het zal ook wel het resultaat zijn van het jarenlang negeren van de wensen van de vrouw des huizes, die ook wel eens aan haar trekken had willen komen. Of weet ik veel wat er in zo'n huwelijk speelt. Huwelijken zijn ingewikkeld en de simplificaties die onderzoekers ermee uithalen ongelooflijk. Trouwens de clichés die de media er dan weer op loslaten doen nog minder recht aan wat er werkelijk gaande is.
En mocht je alles wat geschreven wordt geloven, dan kan ik je maar één advies geven: scheiden. Dan leef je misschien langer, maar zit dan de hele dag in de kroeg samen met andere mannen zielig te zijn en te drinken, waardoor je ook weer op lelijke wijze aan je einde kunt komen. Het leven is niet zonder risico's en het huwelijk ook niet. Maar was er niet ook onderzoek dat liet zien dat getrouwde mannen lager leven dan ongetrouwde mannen? Hoe zit dat dan weer?
GRIMLACHJES, november 2015
De deur op een kier
Actrice Hanna Verboom zei aan tafel bij DWDD dat ze bezig was haar huis klaar te maken voor de opvang van vluchtelingen, collega Anna Drijver liet bij Pauw weten dat er op zolder vast nog plek was.
Ik kende ze niet, nou ja Anna Drijver een beetje, maar ik geloof dat je bij deze actrices als vluchteling met je neus in de boter valt. Die mensen zijn oprecht betrokken, die gaan in ieder geval de eerste week ’s morgens uit zichzelf sinaasappeltjes voor je persen. Kwam het door Hanna en Anna dat ik de paginagrote advertentie van BN’ers in De Telegraaf verkeerd had begrepen? Ik dacht dat die allemaal een vluchteling in huis wilden nemen, maar zo moest de zin ‘er kan een beroep op ons gedaan worden’ dan toch niet worden geïnterpreteerd.
Linda de Mol nam op haar eigen podium lindanieuws.nl als eerste zoveel slagen om de arm – ‘Ik ben heel erg gesteld op mijn privacy, omdat ik daar zo weinig van heb, maar als de overheid een serieus beroep op ons allemaal zou doen om voor een bepaalde tijd mensen in huis te nemen omdat er écht geen andere oplossing is (wat me sterk lijkt met zoveel leegstaande gebouwen in ons land), zou ik met mijn gezin overleggen en daar in principe toe bereid zijn.’ – dat je wist dat er in die villa in het Gooi in ieder geval geen vluchteling binnen kwam.
Tussen mijn vrienden op de sociale media zaten er ook die me mededeelden hoe erg of ze het allemaal vonden. Hup, daar lag de op een Turks strand aangespoelde Syrische peuter Aylan weer, voorzien van de uitroep: ‘Mensen doe iets!’
Was dit voor mij bedoeld? Was het de bedoeling dat ik ook publiekelijk ging zeggen dat ik een dood kind verschrikkelijk vond? Bestond daar twijfel over? Moest ik voor de zekerheid zeggen dat de deur bij ons ook open stond, of net als bij Linda de Mol op een kier met de ketting op de knip?
De ‘vrienden’ die de deur heel nadrukkelijk openden voor een onbekende, waren niet de eersten waar ik zelf zou aankloppen. De vrouw die haar man, mijn vriend, had verboden om in zijn eigen huis op schoenen te lopen bijvoorbeeld. En wat te denken van het stel dat zo vol was van de eigen barmhartigheid dat ze iedereen die daar een kanttekening bij plaatste ontvriendde? Daar was naast de voordeur ook de achterdeur opengezet.
Nederland was als een gezellige, warm gestookte huiskamer. Je kon maar beter niet vragen of er een raampje open mocht.
Marcel van Roosmaalen
De Derde Wereldoorlog
Ivan Wolffers over de realiteit waar de politici voor duiken
Kunnen we nog wel over iets anders schrijven dan over de foto van het jongetje en de beelden van groepen mensen die zich verdringen om desnoods door de ramen van stilstaande treinen te kruipen, om maar steeds verder weg te komen van de dorpen waar ze geboren werden, trouwfeesten vierden en gelukkig waren?
Wat zou ik vandaag op papier moeten zetten over het verband tussen het gebruik van koolzuurhoudende dranken en een grotere kans op hartproblemen? Wie zit er op dit moment nog op zulke informatie te wachten? En je zal maar sportverslaggever zijn vandaag. Je krijgt het toch niet voor elkaar om de strijd in de Amsterdamse Arena belangrijk te vinden als een pagina verder in je krant foto's staan van de wereldarena.
Of moet ik weer een stuk lang mijmeren over hoe jammer het is dat ik prostaatkanker heb en dat we allemaal doodgaan? Dat lukt me niet als de wereld in brand staat. Ik kijk al een tijd naar een leeg computerscherm en dezelfde dingen komen steeds terug. De duizend reflecties van het beeld van verdronken kinderen op een strand, waar je liever toeristen ziet liggen. En nee, dan laat je je niet door je emoties of schuldgevoelens meeslepen, maar door een intense ongerustheid.
Wereldoorlog
Waar we nu getuige van zijn is zo groot dat het alles overstijgt en het is niet alleen belangrijk voor de vluchtelingen, voor de kinderen die nog niet kunnen zwemmen, voor de verwarde bewoners van dorpen in Europa die vrezen dat hun skyline nooit meer het zelfde zal zijn als daar tenten verschijnen, maar voor de toekomst van ons en onze dochters en zonen. Je hoeft geen groot ziener te zijn om te beseffen dat wat er nu gaat gebeuren beslissend zal zijn voor hoe de wereld er de komende tientallen jaren uit zal zien.
Waar we nu getuige van zijn is zo groot dat het alles overstijgt en het is niet alleen belangrijk voor de vluchtelingen, voor de kinderen die nog niet kunnen zwemmen, voor de verwarde bewoners van dorpen in Europa die vrezen dat hun skyline nooit meer het zelfde zal zijn als daar tenten verschijnen, maar voor de toekomst van ons en onze dochters en zonen. Je hoeft geen groot ziener te zijn om te beseffen dat wat er nu gaat gebeuren beslissend zal zijn voor hoe de wereld er de komende tientallen jaren uit zal zien.
Het gaat over de Derde Wereldoorlog die uitgebroken is en niemand durft dat hardop te zeggen omdat we nog altijd denken dat als we het ergste ontkennen het er gewoon niet is. Zo lang je over vluchtelingen en humanitaire crisis praat lijkt het nog op iets anders. Op iets in een land ver weg dat ons niet aangaat. Overal ter wereld wordt echter gevochten en we weten niet meer zo goed wie onze vijand nu precies is. Of je nu in Bangkok een tempel bezichtigt of de trein naar Parijs neemt, nergens kun je je nog helemaal veilig voelen.
Luchtbellen
Sluimerde de groeiende tegenstellingen tussen bevolkingsgroepen, tussen door boze mensen gehijackte religies en tussen sociale klassen al een tijd, we konden het nog negeren. Het werd gebagatelliseerd, we noemden het een regionaal probleem, de Arabische Lente, falende staten, plaatselijk terrorisme.
Sluimerde de groeiende tegenstellingen tussen bevolkingsgroepen, tussen door boze mensen gehijackte religies en tussen sociale klassen al een tijd, we konden het nog negeren. Het werd gebagatelliseerd, we noemden het een regionaal probleem, de Arabische Lente, falende staten, plaatselijk terrorisme.
De maskers gaan echter steeds meer af, de woorden worden steeds feller, de bedreigingen steeds serieuzer en de dood steeds normaler. Het onvoorspelbare is al veel eerder begonnen. De 'oude wereld' is voorgoed voorbij en door de opwaartse druk komt de armoede, de uitbuiting en de willekeur in de verwaarloosde delen van de wereld van onder uit de trechter omhoog. Als luchtbellen zien we exploderende regio's in onze trillende handen opkomen. Het enige waar we toe in staat zijn is verontwaardiging dat ze de grote verjaardagstaart van het ongestoorde zonnige leven verstoren.
Vaak worden vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog gemaakt, omdat dat zo’n beetje ons ijkpunt is voor het ergste dat kan gebeuren. Die Derde Wereldoorlog ziet er niet zo uit als de vorige wereldoorlogen. Het is ouderwets elkaar eerst de oorlog te verklaren.
Competitie
Wat er nu plaatsvindt heeft veel grotere dimensies. Ten eerste omdat we in vergelijking met die tijd nu wereldwijd met elkaar verbonden zijn. We hebben elkaar en nog veel meer via de digitale wereld grondig leren kennen. We weten alles, zelfs hoe je in je bijkeuken een bom in elkaar zet. Daar komt nog bij dat in 1935 er 2 miljard op de aarde leefden, van wie de meesten geen idee hadden dat er ook nog veel anderen bestonden, maar we nu met 7,2 miljard mensen in competitie zijn om grondstoffen, energie, schone lucht en gezonde voeding. Ja die competitie, die zou goed voor onze economie zijn want het zou het beste in de mens naar boven halen. Misschien onder speciale condities, maar ook het slechtste. Samenwerken lijkt steeds moeilijker te worden omdat we op school vooral leren uit te blinken, hoe we voor onszelf op moeten komen en vergeten te luisteren.
Wat er nu plaatsvindt heeft veel grotere dimensies. Ten eerste omdat we in vergelijking met die tijd nu wereldwijd met elkaar verbonden zijn. We hebben elkaar en nog veel meer via de digitale wereld grondig leren kennen. We weten alles, zelfs hoe je in je bijkeuken een bom in elkaar zet. Daar komt nog bij dat in 1935 er 2 miljard op de aarde leefden, van wie de meesten geen idee hadden dat er ook nog veel anderen bestonden, maar we nu met 7,2 miljard mensen in competitie zijn om grondstoffen, energie, schone lucht en gezonde voeding. Ja die competitie, die zou goed voor onze economie zijn want het zou het beste in de mens naar boven halen. Misschien onder speciale condities, maar ook het slechtste. Samenwerken lijkt steeds moeilijker te worden omdat we op school vooral leren uit te blinken, hoe we voor onszelf op moeten komen en vergeten te luisteren.
Het lijkt me niet ondenkbaar dat die stroom vluchtelingen niet stopt voor er in de brandhaarden van de wereld niemand meer woont en alle tempels verwoest zijn. Laten we ons daar maar op voorbereiden en bedenken dat we mensen die niet bang zijn om dwars door woestijnen, door treintunnels, door het prikkeldraad heen een onzekere toekomst tegemoet te lopen alleen maar tegen kunnen houden als we de vluchtelingen van die oorlog ook nog gaan bestrijden. Niet omdat we een beschaafd land moeten lijken, zullen we de vluchtelingen helpen, maar omdat de enige uitweg uit oorlogen is om samen te werken met anderen.
Integreren
Je zult vluchtelingen zo snel mogelijk moeten integreren in de economie van je land, want ze gaan over een half jaar niet fluitend terug met de trein van Amsterdam naar Wenen, naar Budapest, naar Skopje en door naar Kobani of Allepo. Ze zullen hier zijn tot de Derde Wereldoorlog uitgewoed is. Uiteraard krijgen de vluchtelingen in die tijd kinderen die Nederlands leren en aan een Nederlandse universiteit willen studeren. De vluchtelingen brengen hun eigen ideeën over wat normaal is en wat niet met zich mee, en ja we weten dat het twee generaties duurt voor er sprake is van interculturalisatie en acceptatie.
Je zult vluchtelingen zo snel mogelijk moeten integreren in de economie van je land, want ze gaan over een half jaar niet fluitend terug met de trein van Amsterdam naar Wenen, naar Budapest, naar Skopje en door naar Kobani of Allepo. Ze zullen hier zijn tot de Derde Wereldoorlog uitgewoed is. Uiteraard krijgen de vluchtelingen in die tijd kinderen die Nederlands leren en aan een Nederlandse universiteit willen studeren. De vluchtelingen brengen hun eigen ideeën over wat normaal is en wat niet met zich mee, en ja we weten dat het twee generaties duurt voor er sprake is van interculturalisatie en acceptatie.
Iedereen die bij de geschiedenislessen heeft opgelet weet dat de mensheid zich zo ontwikkeld heeft. Daardoor weten we ondertussen ook hoe je met die uitdagingen om moet gaan en wat je zeker niet moet doen. Ze niet jarenlang in het niemandsland van de politiek-ambtelijke besluiteloosheid laten wachten. Dat creëert een nieuwe klasse ontevredenen en het levert de bron voor je volgende conflict.
Waarom zijn er zo weinig politieke leiders in Europa die het grotere plaatje zien? Die een goed plan ontwikkelen voor het omgaan met de vluchtelingen van de Derde Wereldoorlog zodat we niet elke dag van die rotfoto’s hoeven te bekijken. Europa redt het niet om nog een half jaar elke dag de beelden te moeten zien van mensen achter hekken die in de reservaten van de uitzichtlozen moeten blijven en kinderen die het slachtoffer worden.
Een geboren querulant -dat beeld van Volkert van der G. zal na deze uitzending in het collectieve geheugen blijven.
Een querulant is volgens Van Dale "iemand die zich altijd verongelijkt waant, altijd bezwaren oppert en wil procederen". In dat opzicht doet Volkert ook denken aan (het fanatieke deel van de aanhang van) Fortuyn en Wilders. O geschiedenis, o ironie.
FRITS ABRAHAMS
FAMOUS LAST WORDS ON ZIE DEATH BED :
“Money can’t buy life.”
– Bob Marley (1945-1981)
“Go on, get out – last words are for fools who have not yet said enough!”
– Karl Marx (1818-1883)
“A woman who can fart is not dead.”
– French nun Louise-Marie-Thérèse (1664-1732)
After letting one rip right before her death, Louise decided that a woman who can fart is surely still kicking.
“Capital punishment means those without the capital get the punishment.”
– John Arthur Spenkelink (1949-1979)
John Arthur Spenkelink was executed right after the capital punishment became re-legalized in Florida in 1979. He spent his final days writing these last words on pieces of mail.
“I’m bored with it all.”
-Winston Churchill (1874-1965)
“Why should I talk to you? I’ve just been talking to your boss.”
– Playwright Wilson Mizner (1876-1933)
When a priest said, “I’m sure you want to talk to me” to Wilson Mizner while he was on his deathbed, he responded with those last words.
Wat niet weet wat niet deert is mijn motto.
Corrie.
In de duinen rolle bolle met Joep.
Karl.
Voor de echte woorden het * schrappen.
Dat zal uw problemen oplossen.
Ik ben hierdoor radeloos en denk over een scheiding, temeer vanwege dat lekkere stuk dat nu op kantoor is komen werken.
Zij is gewoon thuisgebleven. Ik haat haar voor 120% alhoewel gemixed met vleugjes dankbaarheid en nog meer haat omdat ze me nooit gezocht heeft.
Het belangrijkste is dat je elkaar ongeveer evenveel haat, dat er balans is. Dan is de kans op een duurzaam samenleven, waarin je elkaar ongeveer evenveel pijn kunt doen, het grootst.
Voor de visite is het ook wel handig. Men kan altijd komen aanzetten met een nieuwe kop en schotel.
Gewoon doorlopen.
De rest is gesuck.
En als hun kinderen de shit aan voelen komen gaan ze overal enge mannen zien.
Als je geluk hebt haal je dat later in.
Als je pech hebt, niet. Dan blijft het je achtervolgen en blijft seks de boventoon voeren bij alles wat je doet, of je nu wilt of niet. Een signaal van het lichaam dat schreeuwt om invulling.
Het voelt puberaal aan en dat is het…
Karel van het Reve . augustus 25th, 2015